Beelden

illustration-hknl5

Ik droom van…


In de verbeelding ontleent het onzegbare zijn kracht aan de onvergetelijke indruk.


Een voorlopige inventarisatie van verschijningsvormen van beeldvorming.

Fotografie, Illustratie.
Tekening, Schilderij.
Grafiek, Statistiek, Infographic.
Typografie, Logo, Beeldmerk.
Iconen, Bewegwijzering.
Decoratie, Figuratie, Abstractie.
Vrije kunst. Toegepaste kunst.
Ruimtelijk, Op het platte vlak, Digitaal.
Stilstaand of Bewegend.
Film, Video, Theater.
Dans, Performance, Presentatie.
Websites, Blogs en Social Media.
Mode, Interieur, Reclame, Communicatie.

Zomaar een greep.
Uit de vormentaal van mijn dromen.

illustration-hknl4

Iedere object van verbeelding zou je een mediale representatie kunnen noemen. Een kwestie van vormgeving, look, feel en stijl.

Met een bedoeling.

Ze vormt een verlengstuk van ons lichaam.
En van onze geest.

Of van het onzegbare.

Beelden zijn verhalen. Niet alleen omdat dè media er gebruik van maken, kranten, radio, televisie en internet, maar ook omdat ieder beeld een eigen taal en geschiedenis heeft. Net als onze dromen.

Die geschiedenis en de verhalen (beeldende taal) worden bepaald door technologie. Media zijn dus afhankelijk van middelen.

De Cro-magnon mens had een krijtje, steentje of verf. Dankzij die kleurstoffen zijn de muurschilderingen van Lascaux ontstaan. Wij kunnen alleen speculeren over wat de makers met deze tekeningen wilden zeggen, want wat weten we nu echt van wat ze bedoelden?

Die erfenis, de tools en de techniek, kunnen we inzetten, en dus gebruiken.

Nog steeds. En morgen ook weer.

Iedere generatie voegt alle voorgaande mogelijkheden toe aan zijn palet. Om vervolgens een eigen taal en vormgeving te genereren. Soms teruggrijpend op het verleden. Trachtend een hedendaagse vorm te vinden. Waar we dan weer de huidige stand van techniek in herkennen.

De wereld is constant in verandering. De beelden, de vormgeving en de media ook.

Verbeeldingskracht, beelden en middelen, vormen een taal. Die willen we kunnen ontcijferen, om ze te kunnen begrijpen.

Maar dan moeten we wel weten, wat de betekenis is. Nu en of vroeger. Of later.

Verbeelding en vorm verschijnt aan ons als cultuur, zingeving, politiek en emotie.

Zodat ook wij op onze beurt kunnen communiceren.
Of vorm geven aan rituelen.

Menselijk gedrag.

Al dan niet door onze werkelijkheid te bezweren.
Of te beïnvloeden.

Want er is niets zo verwarrend als de chaotische natuur van de realiteit. We zien wat we zien en weten niet wat we zien. En dat allemaal op één en hetzelfde moment.

Ooit was het de rol van de filosofie, nu soms van de journalistiek, om die beelden te duiden. Een hedendaagse interpretatie te geven. Of er literatuur van te maken, poezie of een vlog en een blogpost. Of een wetenschappelijke verhandeling. Logisch of semiologisch.

Alsof de analist op slimme of sluwe wijze wil zeggen: kijk je even met me mee. Zo zie ik het.

Net als de dichter.

En nu?

Woorden zijn beelden.
Zo ook gedachten.
Het gevolg van daadkracht,
want denken is een daad stellen.

Vraag maar aan Nietzsche.
Of Wittgenstein.
Die beiden heel lang stil konden staan,
midden op straat, om diep, heel diep,
na te kunnen denken.

Woorden vinden voor gedachten.
Zodat er een beeld ontstaat.
Die weer aanzet tot daden.
Of juist niets doen.

Gedachten, woorden, beelden, daden.
Ze vormen een taalspel.

We raken er nooit over uitgesproken.
Of uitgedacht.

Vandaar dat ze onze dromen bevolken.
Of je nu slaapt of klaarwakker bent.

Ze vervliegen alleen in de stilte.


Foto’s: Lucy Lambriex 2014