Een kleine geschiedenis van de Shocking Blue Fanclub [1969-1970] door Huub Koch
Wat mij als ontwerper tegenwoordig vooral interesseert in Shocking Blue is het idee dat er achter zat.
Shocking Blue heeft officieel van 1967 tot 1974 bestaan en is in die tijd een legende geworden. Shocking Blue heeft in zijn succes-bezetting van 1968 tot 1973 bestaan. Een stuk geschiedenis dat overigens ook een belangrijke episode is geweest in mijn eigen bestaan. Die tijd is voor mij van belang omdat ik daar een zeer korte en intense periode bij betrokken ben geweest als oprichter van de Shocking Blue Fanclub.
Singlehoes Send me a Postcard
Laatst heb ik het boek ‘De B-kant van de beat’ herlezen, een boek waar Robbie en Cees van Leeuwen uitgebreid aan het woord komen. Cees zegt daar ergens: ‘Als ik toen wist wat ik nu weet over management, dan zou het heel anders zijn afgelopen met Shocking Blue’. Dat spreekt me wel aan, want ook ik zou kunnen zeggen: ‘Als ik toen wist wat ik nu weet en ook over de middelen had beschikt die ik nu heb, dan zou het heel anders zijn afgelopen met de Shocking Blue Fanclub’.
De oprichting van de Shocking Blue Fanclub heeft plaatsgevonden op 23 November 1969 in Schiedam Groenoord. ‘Venus’ had op 1 juli van dat jaar de nederlandse - en europese hitlijsten bestormd. In februari 1970 werd het nummer 1 op de Billboard 100 charts in Amerika. De fanclub is dus middenin die periode ontstaan.
In de eerste plaats was ik zelf fan van Shocking Blue. Dat was begonnen met ‘Send me a postcard’. Met ‘Venus’ werd mijn enthousiasme zo groot dat ik besloot de fanclub op te richten. Ik was al een beetje op de hoogte van wat er in fanclubland aan de hand was, want ik had o.a. een aantal bladen van de Cats fanclub in mijn bezit. In de muziekbladen Popfoto, Muziek Express, Muziek Parade en Hitweek stonden kleine regeladvertenties waarmee fanclubs nieuwe leden probeerden te werven. Zonder enig idee van wat het nu allemaal precies met zich mee zou brengen plaatste ik dus een advertentie in Popfoto en Muziek Express.
Binnen een week stroomde onze postbus letterlijk over van de reakties. Die kwamen niet alleen uit Nederland, maar ook uit België, de Antillen en het Oostblok. Al die fans vroegen natuurlijk om affiches, foto’s, een biografie en allerlei andere informatie en Shocking Blue gadgets. Mijn ouders, die ook een beetje verrast waren door de actie van hun 13 jarige zoon en de respons daarop, vonden het wel een aardig initiatief en besloten mij daarin te steunen met raad en daad.
In de begintijd was het zaak zo snel mogelijk een aantal basisvoorwaarden op te zetten, zodat enigszins aan de vraag van de fans kon worden voldaan. Veel van de vragen van de fans bleken overigens hetzelfde te zijn. Tegenwoordig zou je daar op een website een Frequently Asked Questions pagina tegenover zetten. Toen was het dus belangrijk om een basispakket met papieren informatie samen te stellen.
Allereerst heb ik toen contact opgenomen met de platenmaatschappij van Shocking Blue, Dureco. Ik kreeg daar te maken met Hans Wilbrink, die de promotie deed en later nog hoofdredacteur van Nieuwe Revu is geworden. Hij was erg behulpzaam. Ik kon langs komen op het kantoor van Dureco (Dutch Record Company) achter de Beurs van Berlage in Amsterdam in het pand aan de Beursstraat 21 en schreef samen met Hans een biografie. Die werd vervolgens gestencilled op mooie press-sheets van Dureco. Het papier was licht crème en had rondom aan de randen rood-blauwe onderbroken balkjes, min of meer als op een luchtpost enveloppe. Dat zag er al meteen heel fraai uit. Hans zorgde er ook voor dat ik telkens voorzien werd van dozen met foto’s van Shocking Blue, gedrukte exemplaren, maar toch heel verzorgd.
Hans Wilbrink
Mijn moeder had inmiddels een administratie opgezet. Ieder lid kreeg een lidnummer en een abonneenummer, dat bepaalde of je had betaald of niet. Ieder lid kreeg vervolgens een biografie, foto’s en een mededelingenblad dat gestencilled was. Wij beantwoordden ook zoveel mogelijk vragen die niet binnen de standaard informatie lagen in afwachting van het verschijnen van ons eerste fanclubblad dat inmiddels ‘Pinky’ was gedoopt, als verwijzing naar het label Pink Elephant van Dureco waarop Shocking Blue’s platen werden uitgebracht. Fans stuurden ons ook foto’s van zichzelf en tekeningen, die soms in het blad werden geplaatst en soms naar Shocking Blue leden werden doorgestuurd.
Pinky 1
In het begin was ik samen met mijn ouders de spil waar alles om draaide. Gelukkig kregen wij ook veel medewerking. Hans Wilbrink is al eerder genoemd. De tweede persoon waar ik veel aan te danken had was fotograaf Teun van Popta uit Den Haag. Teun was 18 jaar en fotografeerde veel in de Haagse Popscene. Tegen de tijd dat de Shocking Blue Fanclub enige bekendheid had gekregen kreeg ik ook vrijkaarten om optredens bij te wonen. Teun vergezelde mij dan en maakte ook foto’s die later in Pinky verschenen. Verder voerden we natuurlijk ook veel gesprekken over onze ervaringen en indrukken. Eind 70-er jaren was Teun trouwens een van de eersten die opmerkte dat het succes van Shocking Blue ook zijn keerzijde had. Hij liet mij eens foto’s zien die hij had gemaakt tijdens de Italiaanse toernee van de groep. Je kon daar heel duidelijk op zien dat de groepsleden behoorlijk uitgeput waren van de wekenlange optredens. Een voorteken dat later zijn beslag heeft gekregen.
Pinky 2
Twee andere personen die met de fanclub hebben meegeholpen zijn Romeo van der Broek en Karel den Hengst. De laatste was een student Nederlands die de journalistiek in wilde en recensies schreef voor het blad. Zijn naam was eigenlijk een pseudoniem, want hij heette eigenlijk Henk Karelse en kwam uit Vlaardingen. Romeo van der Broek was een Shocking Blue fan uit Zwijndrecht. Wat hij nu precies deed voor de fanclub is me eigenlijk niet meer geheel duidelijk. Meer een vorm van morele support en begeleiding naar optredens, ontvangsten van en met Shocking Blue, gouden platenuitreikingen en persconferenties. Hij maakte vaak deel uit van het gezelschap van Teun van Popta en mij.
Shocking Blue zelf was langzamerhand ook in beeld gekomen. Ik had met Teun en Romeo een optreden in het Haags Gemeentemuseum bijgewoond ter gelegenheid van de festiviteiten rond hun ereburgerschap van Den Haag. Dat gebeuren leidde weer naar een optreden van Shocking Blue in de Electrozaal in Slikkerveer. Daar heb ik mijn eerste interview met Robbie van Leeuwen gedaan en werd ik ook voorgesteld aan de andere leden van de groep.
Rob van Leeuwen en Huub
Koch
Tijdens de voorbereidingen voor het publiceren van het fanclubblad Pinky werd unieke kopij en bijzonder fotomateriaal verzamelen de belangrijkste kwestie. Teun van Popta zorgde voor goede foto’s, we kregen ook materiaal van de platenmaatschappij (ook via Metronome Records van de toernee door Zwitserland), maar voor meer persoonlijke foto’s, zoals jeugdfoto’s, kon ik alleen bij de groepsleden zelf terecht.
Zodoende werden er afspraken gemaakt met Shocking Blue leden en hun ouders. Zo ben ik eerst bij Robbie’s moeder op bezoek gegaan, een gedecideerde haagse dame, want Rob kwam wat je noemt uit een goed nest. Daar heb ik toen de foto van Rob als klaarover uitgezocht die later in ons blad is afgedrukt. Rob kwam ook zelf nog even langs die middag. We hebben toen nog wat gekletst.
Rob van Leeuwen
Het bezoek aan Mariska en haar ouders was in het bijzijn van mijn moeder. Ik was dertien en mijn moeder had zoiets van ‘Ja, ik laat je niet zomaar alleen naar Mariska gaan’. Ik weet niet wat ze zich daarbij had voorgesteld, maar achteraf besef je natuurlijk wel dat je op dat moment bij de meest begeerde vrouw van Nederland op de thee bent geweest. Mariska bleek trouwens erg aardig te zijn en zelfs een beetje verlegen. Heel anders dan haar imago deed vermoeden. We hebben toen de beroemde babyfoto van Mariska uitgezocht, die je nu nog veel op internet tegenkomt. Bij dat gesprek was haar zus ook aanwezig. We spraken trouwens niet alleen over Shocking Blue, maar ook over haar vader Layos Veres, een zigeunermuzikant waar mijn moeder weer een fan van bleek te zijn geweest.
Mariska Veres
Cor van der Beek woonde bij zijn ouders in Rotterdam Zuid. Zijn vader was taxichauffeur en vertelde daar ook het een en ander over. Met Cor ging het gesprek ook over de bands waar hij voor Shocking Blue in had gespeeld. De foto die ik bij hem heb uitgezocht was een jeugdfoto als welp bij de padvinders. Na afloop van dat bezoek heeft hij mij nog met zijn Alfa Romeo naar het station in Schiedam gebracht. Daar heeft hij mij toen ook aan Leo van de Ketterij voorgesteld, die net tot Shocking Blue was toegetreden en op die plek stond om afgehaald te worden. Ik heb onlangs gehoord dat Cor omstreeks het jaar 2000 moet zijn overleden (de precieze datum is mij
sinds kort bekend: 8-4-1998, met dank aan Cor Pronk). Ik las het op twee websites, een daarvan een bulletinboard waar de zoon van Cor, Rodin Raoul van der Beek, een bericht op had achtergelaten. Toen ik al in de twintig was en het Rotterdamse uitgaansleven frequenteerde kwam ik Cor nog wel eens tegen. Dat heeft veel indruk op me gemaakt, want hij was dan altijd stomdronken. Zo dronken heb ik trouwens zelden iemand gezien. Heel tragisch, maar ik kom daar later nog op terug.
Ontroerend is evenwel dat iedereen die hem gekend heeft van
dichtbij met hele goede en kameraadschappelijke gevoelens over
hem spreekt. Een verzoenende indruk die je bijblijft.
Cor van der Beek
Vreemd genoeg staat me van het bezoek aan Klaasje van der Wal niet veel meer bij. De jeugdfoto die van hem in Pinky verscheen laat hem lachend zien achter een tafeltje op de lagere school, een typische jaren 50 foto. Klaas woonde al niet meer bij zijn ouders, het was een beetje een geheim dat hij met Emmy was getrouwd. Klaas was ook de eerste die het veld moest ruimen. De redenen, zijn drankgebruik en de effecten daarvan, staan beschreven in ‘De B-kant van de beat’. Zijn disfunctioneren uitte zich bijvoorbeeld doordat hij ‘Mighty Joe’ inzette terwijl de band net ‘Venus’ begon te spelen en hoewel dat de aanleiding was om uit de band te worden gezet, valt er bij de achtergronden van die problematiek toch wel een kanttekening te maken. Ook hierover later meer.
Op een gegeven moment, medio 1970, bezat de fanclub meer dan 1500 leden. Nu kun je overal vrijwilligers voor krijgen, maar zelden voor de rotklussen. Zo’n rotklus was de administratie. Mijn moeder hield die administratie heel gedisciplineerd en met verve bij, maar het begon natuurlijk wel een dagtaak te worden.
Een ander punt dat heeft bijgedragen aan het op scherp zetten van het voortbestaan van de fanclub was de financiële kwestie. Deze kwestie zou vandaag heel anders liggen, omdat bijvoorbeeld internet het kostenplaatje veel meer beheersbaar maakt. In die tijd was reproduktie heel kostbaar, althans reproduktie van een zekere kwaliteit. Stencillen was goedkoop, maar foto’s waren, ondanks de invoering van het electronisch stencil, moeilijk met die druktechniek enigszins toonbaar te krijgen. Klein offsetdruk was net in opkomst, maar weinig drukkers konden dat in die tijd leveren. Zodoende koos mijn vader voor de uitgave van het fanclubblad Pinky voor boekdruk, dat relatief duur was, maar wel erg mooie resultaten gaf. De cliché’s die voor het afdrukken van de foto’s vervaardigd moesten worden heb ik nog steeds in mijn bezit [ik heb er zelfs ooit gebruik van gemaakt als onderdeel van een zeefdrukproject met een aantal kunstenaars en ontwerpers]. De kosten voor produceren van het blad konden dus ternauwernood gedekt worden door het abonnementsgeld. Dat betekende dat de investeringen een bron van zorg werden.
Cees van Leeuwen en Mariska Veres
Na een optreden van Shocking Blue in het Krasnapolski Hotel in Amsterdam hebben we de situatie besproken met de leden van de groep. Ze vonden dat we daar maar eens verder over moesten gaan praten met Cees van leeuwen, de manager, erbij. Enige weken later zijn we toen naar de Cornelie van Zantenstraat 16 in Den Haag gegaan om een gesprek te voeren op het kantoor van Cees van Leeuwen. Daar bleek al snel dat Cees in ieder geval faliekant tegen enige vorm van sponsoring was. Hoewel de groepsleden daar op zich geen probleem mee hadden, was de mening van Cees toch maatgevend. Achteraf heb ik wel begrepen dat Cees als manager al voldoende zorgen had, Klaas stond op het punt uit de band gewerkt te worden, en daar wilde hij nog niet een extra zorg aan toevoegen.
Dat gesprek heeft er wel toe geleid dat de platenmaatschappij hoorde van onze problemen. Zij zagen natuurlijk duidelijk het belang van een fanclub, en bleken er ook andere mogelijkheden in te zien. Wij werden in ieder geval vrij snel benaderd door de heren Damsteeg en Van Sliedrecht van Dureco. Zij boden ons een andere drukker aan, die goedkoper was en met offset werkte. Daar stond wel tegenover dat Dureco zich ook actiever met de inhoud van het blad wilde gaan bemoeien. Wat dat precies te betekenen had konden wij niet echt overzien. Wij leverden in ieder geval de kopij en de foto’s over Shocking Blue en Dureco zorgde verder voor de vormgeving op basis van ons ontwerp.
Mijn vader had tot dusver het ontwerp verzorgd. Ik maakte schetsjes en hij verwerkte die dan tot een lay-out en tekende de decoratieve elementen. Ook het logo van Pinky is van zijn hand.
Dhr. Damsteeg
Dhr. Van
Sliedrecht
Pinky nummer 3 is in offset gedrukt op een iets groter formaat dan Pinky 1 en 2. De papiersoort is minder briljant. Wat direct opvalt is dat het blad ook met minder liefde is gemaakt. De vormgeving is minder consistent dan de voorgaande Pinky’s en de helft van het blad staat vol met advertenties en artikelen die niets met Shocking Blue te maken hebben. Dureco gebruikte het blad duidelijk als een platform voor zijn andere artiesten. Op zich niet onredelijk en daar waren ook wel afspraken over gemaakt. Ergens ging het toch verder dan de afspraken en daar zat wellicht een grote inschattingsfout in, vooral omdat men ‘vergeten’ was boven de advertenties het woord ‘advertentie’ te zetten. Bovendien was een Shocking Blue poster in het middenkatern vervallen en daarvoor in de plaats een advertentie van een opblaasstoel van Verkade gekomen. Pinky 3 was daarmee niet alleen een teleurstelling voor onszelf, maar het regende ook meteen reakties van fans die heel verontwaardigd waren. Natuurlijk waren die fans met de eerste nummers van het blad in zekere zin nogal verwend, maar ook ikzelf begrijp niet helemaal waarom Damsteeg en Van Sliedrecht dat als professionals niet hadden voorzien. Redenen en excuses waren er voldoende, maar het feit was dat het op deze manier niet werkte. Het resultaat was dat de hele operatie nog eens kritisch tegen het licht werd gehouden.
Pinky 3
Tegelijkertijd begon mijn studie enige stagnatie te ondervinden van mijn fanclubactiviteiten. Ik reisde van hot naar her om interviews te geven, want de fanclub zelf was ook een beetje een fenomeen geworden. Artikelen over de fanclub verschenen in locale en nationale dagbladen. Ik werd geinterviewd voor het Veronica Pop journaal van Rob Out, was betrokken bij de restart van het NCRV-programma FAN-FAN waarin fanclubleden streden over de meest diepgaande kennis van hun favoriete artiest en dan waren er nog de persconferenties, de gouden platenuitreikingen en de optredens.
Op school vonden ze die activiteiten best aardig, maar op een gegeven moment werd er toch gezegd dat het beter was als ik me weer wat meer om mijn studieresultaten zou bekommeren.
Huub Koch bij het Veronica
Popjournaal
Mijn ouders, die ook heel wat extra werk van de fanclub te verwerken hadden, vonden het dus helemaal niet erg toen Herman van Sliedrecht van Dureco langskwam met het voorstel om de fanclub over te nemen. Hij kocht alles wat wij aan fanclubbladen, posters, foto’s, herdenkingskettingen, elpees en singles bezaten en de adressenbestanden. Daarmee waren wij schadeloos gesteld en kon ook de verantwoordelijkheid voor het voortbestaan van de fanclub worden overgedragen.
Toch lijkt het erop dat Herman het runnen van zo’n fanclub nogal heeft onderschat. Mijn ouders hadden hem haarfijn uitgelegd wat een fanclub met zich meebracht, maar voor zover ik me dat nog herinner maakte dat weinig indruk. Hij had blijkbaar het idee dat het een soort van goudmijntje zou gaan worden. Ik zie hem nog zitten met zijn vriendin op een bovenwoning in Amsterdam, die ik bezocht om nog wat spullen na te bezorgen. In hemdsmouwen vanwege het warme weer, zuchtend onder de stapels post. Het begon toen net goed door te dringen dat de correspondentie en administratie inderdaad de dagtaak was waarover wij gesproken hadden. Op de een of andere manier heeft hij geen kans gezien om de Shocking Blue Fanclub echt voort te zetten. Het werd stil. Ik heb er nooit meer iets van vernomen, er kwam geen Pinky 4. Het was over en uit, najaar 1970.
Voor Shocking Blue was het succes nog niet voorbij, maar het rommelde intussen wel. Leo kwam, Klaasje ging, Leo ging, Henk kwam. Als je de artikelen en interviews over die tijd leest dan word je onwillekeurig herinnerd aan wat Teun van Popta daar in augustus 1970 al over te melden had.
Achteraf gezien had het natuurlijk ook anders kunnen lopen, maar ja achteraf is te laat. Persoonlijk denk ik dat de ambities van Cees en Robbie van Leeuwen een grote rol hebben gespeeld. Op zich ook niet verwonderlijk als je weet dat zij al van voor de Motions-tijd samen hebben geknokt voor hun succes. Dat was ze namelijk echt niet aan komen waaien. Maar om het succes in goede banen te leiden, dat was toch wel een punt waar niemand echt op voorbereid was. Ook de logistiek was daarbij een probleem want de band toerde in die tijd nog in oude bestelbusjes tussen de apparatuur zittend, ook in het buitenland.
Leo van de Ketterij memoreerde onlangs dat de organisatie rondom
Shocking Blue verbijsterend amateuristisch was voor een band met
een wereldreputatie.
Robbie van Leeuwen en Mariska Veres hadden het voordeel dat ze allebei van huis uit een vrij gedisciplineerd leven leidden. Ze hadden ook een achterban die in staat was om hen te steunen en hen ook met beide benen op de grond hield. Bij Klaas van der Wal en Cor van der Beek lag dat anders.
Als je beseft hoeveel spanningen zo’n wereldsucces en de eindeloze toernees en verplichtingen van fotosessies, interviews en meetings, met zich meebrengt dan is het niet vreemd dat mensen met minder discipline en ondersteuning daar aan onderdoor gaan. Het is eigenlijk onmogelijk om daar 1 oorzaak voor aan te wijzen, want uiteindelijk bestond de problematiek toch uit een samenspel van omstandigheden en karaktereigenschappen van de bandleden en het management.
Shocking Blue zonder Robbie van
Leeuwen, met
Martin van Wijk, vlak voor het einde in 1974
Met Klaas schijnt het nog goed afgelopen te zijn. Hij heeft na Shocking Blue nog enige tijd in de groep Antilope gespeeld en is daarna weliswaar helemaal uit de muziekbusiness gestapt, maar dat valt nog te relativeren. Dat het met Cor helemaal mis is gegaan is niet alleen heel tragisch, maar misschien ook nog wel de meest in het oog lopende smet op het succes van de groep.
Shocking Blue heeft tot 1973 bestaan. Robbie kreeg geelzucht en moest daardoor wel stoppen. Hij heeft daar zelf over gezegd dat hij blij was zichzelf nooit met drugs op de been te hebben gehouden. Nu was zijn gezondheid wel aangetast door de slijtageslag, maar 10 jaar later was hij wat zijn kwakkelende immuunsysteem betreft weer redelijk hersteld. Het had ook anders kunnen aflopen.
Shocking Blue heeft nog enige tijd in een andere bezetting zonder Robbie gespeeld. Toen Mariska het na een jaar ook voor gezien hield was het natuurlijk helemaal voorbij. De revivals die jaren later nog hebben plaatsgevonden waren een korte opleving. Sinds enige tijd is er ook de nieuwe Shocking Blue rond Mariska, in een geheel andere bezetting. Ik heb ze nog nooit zien spelen, dus vandaar dat ik er weinig over kan zeggen. Als ik de zigeunermuziek hoor die Mariska maakt met Andrei Serban dan lijkt me dat nog het meest interessant omdat Mariska zich daardoor van alle oude associaties heeft losgemaakt en daarmee een nieuwe positie durft in te nemen. In feite schaart ze zich daarmee zelfs in een oeroude familietraditie. Ik denk dat haar vader daar trots op zou zijn geweest.
Toen de fanclubtijd voorbij was is mijn interesse in Shocking Blue snel achteruit gegaan. Ik hoorde natuurlijk nog wel eens iets over hun successen in Japan en met ‘Inktpot’, maar voor mij was dit alles toch al min of meer geschiedenis.
De essentiële Shocking Blue bestaat voor mij toch nog altijd uit de bezetting met Rob, Mariska, Klaas en Cor. De nummers die ik daar mee associeer ook: ‘Send me a postcard’, ‘Long and Lonesome Road’, ‘Venus’, ‘Mighty Joe’ en ‘Never marry a railroadman’. Ook de elpees ‘Shocking Blue At Home’ en ‘Scorpio’s Dance’ behoren daartoe. ‘Waterloo’ en de ‘3rd Album’ konden me eigenlijk al veel minder boeien. Dat zal ook wel persoonlijk zijn geweest. Je hebt teveel meegemaakt, teveel achter de schermen gekeken, teveel relativeringsvermogen opgebouwd om nog een die-hard fan te kunnen zijn. Desondanks valt het me op dat veel van de nummers van Shocking Blue goed houdbaar zijn gebleken en eigenlijk weer erg hedendaags. Willem van Kooten van Red Bullet had dat in 1974 overigens al voorspeld. Het succes dat Bananarama, Nirvana en No Angels jaren later met ‘Venus’ en ‘Love Buzz’ hebben gehad levert zeker het bewijs voor die stelling. Kwaliteitsverschillen zijn er natuurlijk wel. ‘Get it on’ is bijvoorbeeld een nummer dat ook nu nog verrassend is, terwijl bijvoorbeeld ‘Good Times’ veel meer gedateerd is.
Shocking Blue At Home
Robbie van Leeuwen heeft later gezegd dat hij het eigenlijk heel jammer vindt dat mensen hem vooral met ‘Venus’ associëren. Hij voegde daar aan toe dat hij zich daar langzamerhand maar bij had neergelegd, omdat hij het succes van dat nummer waarschijnlijk nooit meer overtreffen zou. Het mag duidelijk zijn dat Robbie en Shocking Blue meer zijn dan ‘Venus’ alleen. Zeker als je daar het werk dat Robbie heeft gemaakt voor The Motions, Galaxy Lyn en Mistral nog aan toevoegt.
Wat mij als ontwerper tegenwoordig vooral interesseert in Shocking Blue is het idee dat er achter zat. Robbie van Leeuwen heeft in de ‘B-kant van de Beat’ daar min of meer terloops een aantal uitspraken over gedaan die zeer verhelderend zijn. Allereerst is daar de uitspraak dat hij voor Shocking Blue een ‘concept’ had. Een concept gebruiken als basis voor een product is van oudsher iets dat je tegenkomt in de reclame, de commercie en de vormgevingswereld. Tegenwoordig kom je concepten overal tegen, ook in de muziek en de horeca en bij de winkelbedrijven. In die tijd was het echter vrij ongewoon om in dergelijke termen te spreken, laat staan om bewust vanuit een concept te werken. Het belang van Robbie van Leeuwen als songwriter is evident, maar dat die man vanuit zijn ervaringen bij The Motions en de eerste bezetting van Shocking Blue op het idee is gekomen om te werken met een idee en dus de groep als product te beschouwen maakt van hem een strateeg. Deze houding maakt ook duidelijk wat voor kracht en invloed Robbie van Leeuwen in die tijd betekend heeft binnen de nederlandse popmuziekscene.
Mariska Veres Hairstyles
In de periode dat Shocking Blue met Mariska Veres ging optreden was er al een stroming gaande die een meer intellectuele vorm van popmuziek opleverde. Robbie wilde zich daar van onderscheiden door een poppy rock benadering. Het idee om met een zangeres te gaan werken was in Nederland nog een unicum. Dat Robbie zorgvuldig had nagedacht over het gebruik van kleding, haardracht, performance, apparatuur, instrumenten en de bezetting, de sound en het imago dus, was ongewoon. Zelfs de manier waarop de groep gefotografeerd werd en optrad in interviews had strikte regels.
Deze werkwijze staat trouwens niet op zich in die tijd. Ook andere bands die op een internationaal publiek mikten (The Fool) en kunstenaars (Wim T. Schippers en Willem de Ridder) bewaakten hun imago goed en hadden strikte regels over hoe ze met de media omgingen. Als je tegenwoordig naar Idols kijkt dan realiseer je je dat het conceptuele in de muziek gemeengoed is geworden, maar een concept op zich is geen garantie voor succes. Eigenlijk gaat het toch om de aanwezigheid van een gedachtengoed zonder consessies, met integriteit, als je gaat voor de lange- en niet voor de korte termijn.
Robbie van Leeuwen met Galaxy Lin
links: Motionszanger Rudy Bennett
Robbie had al
een hele ontwikkeling doorgemaakt toen hij aan Shocking Blue
begon. Jarenlang sappelen hadden hem streetwise gemaakt. Vandaar
dat hij niet alleen serieus met muziek bezig was, maar ook
serieus met succes. Hij heeft het succes afgedwongen, maar
hij had het niet in de hand. Hoe dat succes uiteindelijk is
afgelopen is een natuurlijk proces van opkomst en verval,
desondanks blijft mede daardoor de bestaansperiode van Shocking
Blue intrigerend.
Update: Op 2 december
2006 is Mariska Veres overleden. Ze is 59 jaar geworden.
